kelkin

اول از همه نه برای خودم که برای این جماعت متاسفم . نه به خاطر شعر که دارد شهید می شود بلکه به خاطر تمام چیزهایی که تا به حال معتقد بودیم حالا خیالی نیست که چقدر خودمان به این نوع دیدن اعتقاد داریم . مهم این است که اعتقادمان را برای چه چیز خرج می کنیم .

بگذریم آخرین کارم را بخوانید

-----------------------------------------------------

غروب بی نفس مرده

و شعر

که این فاصله را کم نمی کند

گاهی به خلوتم از در نیامدن

گاهی سلام همسایه ای به سرد

شعر از کلام داغ همسایه می چکد

تنهایم و شکسته میانم کسی

تنهایم و همین دره در من

در من بتی به تماشا نشسته است

خاک از لباس گرد گرفته مسافری

از قهوه خانه ای که تلخ

آه یک چای تلخ

و یک گوشه از

رنگ حنای بسته به دستان تو

این چشم های مشبک

و شعر

که این فاصله را کم نمی کند

علی احمد ابراهیمی

چند وقت است که چیزی ننوشته ام . آنقدر طولانی شده که دلم نمی آید خلوت این وبلاگ را به هم بزنم و دوباره با سنگی در مرداب موجهایی را که می دانم بلند نیست . و می دانم آنقدر قدرت ندارد که تغییری ایجاد کند را راه بیندازم . شاید خیلی وقت است سرودن را کنار گذاشته ام  نه از این جهت که خسته شده ام یا به ناسرودن رسیده ام . دیگر نمی توانم و این نتوانستن از بی دغدغه گی نیست . از دغدغه هایی این جهانی است که بیشتر کار گل است تا کار دل . با این حال دائم دارم خودم را امیدوار می کنم که می توانم باز هم بسرایم . و باز هم هر چند کوتاه و ضعیف خودم را وادار به سرودن کنم .

اما اگر نتوانستم شاید قلمم به نوشتن حرفهای دلم باز شود که آن هم مبارک نویدی است . اگر یاری ام دهد و اگر یاری ام دهید . هر چند اعتراف می کنم دربند مخاطب نبوده ام . و هیچ وقت نخواسته ام دل مخاطبان اندکی را که بیشتر از سر شناسایی خودم به من لطف می کردند به دست بیاورم .

با این همه زنده باد مخاطب

شايد هرگز

یکشنبه ها

تمام تو را

با بوی دریا و ساحل بارانی استانبول

روی همین جزیره کوچک

هوای تنگ

عصر شلوغ دست فروشان

و تو

از بوی تازه ماهی

که برخواسته ای

جنس تو را خریده ام

و خودت

در بی قراری یک قندهار داغ

سرتاسر مرا وجب به وجب گشته ای

مثل تمام فلسفه

یا قایقی میان اژه

یا دختری

در نیمه روز خاک گرفته کابل

به انتظار اتوبوس

روزی شبیه سقراط می شوم

یا تیره ای از درختان سرو

با ریشه های در هم خود

                         در من

کهنه می شوی

27/11/84

علی احمد ابراهیمی

                              از بشير رحيمی

کتاره= نرده   

وبلاگ جديدم را ببنيد . البته اگر به فلسفه علاقه منديد .

http://mokashefe.blogfa.com 

يک روز شايد دچار شعر شوی . يک روز هم می شود که از شعر گريزانی . اما اين را بگويم که هيچ وقت نمی شود که خودت را رها کنی حتی اگر آنقدر جان به لبت کند که خودکشی را ترجيح بدهی . باز هم خود کشی ات شاعرانه خواهد بود .

نوعی مرض نيست اما قبول دارم که نوعی درد است . سراغ هر کس که می آيد . سرانجام بايد بپذيرد که برای قربانی شدن انتخاب شده است .